Λάμπρου Σκόντζου
Θεολόγου-Καθηγητοῦ
Ἀπὸ τὸ περιοδικὸ ΔΙΑΛΟΓΟΣ τεῦχος 61
Ζούμε δυστυχῶς στὴν ἐποχὴ τῶν μεγάλων ἀνατροπῶν καὶ συνάμα τῶν πρωτόγνωρων ἐκτροπῶν. Προαιώνια καὶπανανθρώπινα συστήματα ἄξιων τίθενται γιὰ πρώτη φορὰ τόσο ἐπιτακτικὰ σὲ ἀμφισβήτηση καὶ ἐπιχειρεῖται ἡπροβολὴ νεοφανῶν ἰδεῶν καὶ ἀντιλήψεων, ὅπως οἱ ἀρχὲς καὶ τὰ διδάγματα τοῦ διαβόητου ἀποκρυφιστικοῦπλέγματος της «Νέας Ἐποχῆς». Για νὰ ἐπιταχυνθεῖ ἡπνευματικὴ σύγχυση τοῦ συγχρόνου ἄνθρωπου καὶ νὰγίνουν πιὸ «εὔπεπτες» οἱ νεοεποχίτικες δοξασίεςἐπιχειρεῖται ἡ ἀνάδυση ἀρχαίων ξεχασμένων πνευματικῶν καὶ θρησκευτικῶν ἀπορριμμάτων, τὰ ὁποία ἡ ἱστορία εἶχε θέσει στὸ περιθώριο ἐδῶ καὶ πολλοὺς αἰῶνες. Ὁσύγχρονος ἀποκρυφιστικὸς κυκεώνας χρειάζεται ἐπειγόντως δεκανίκια, τὰ ὁποῖα ἀναζητεῖ στὸν πρωτογονισμὸ τῶνἀρχαίων παγανιστικῶν θρησκευμάτων, καὶ τὰ ὁποία...
«βαπτίζει» ὡς «λαμπρὲς θρησκεῖες, χάρη στὶς ὁποῖες ἀναπτύχθηκε ὁ παγκόσμιος πολιτισμός»! Πρόκειται βεβαίως γιὰκλασικὴ περίπτωση κακοποίησης τῆς ἱστορικῆς ἀλήθειας, ἡ ὁποία ἀπευθύνεται στοὺς ἀδαεῖς καὶ στοὺς διακείμενουςἐχθρικὰ ἡ ἀδιάφορα στὴ χριστιανικὴ πίστη, καθ' ὅτι αὐτὴ εἶναι ὁ κύριος στόχος τῶν σκοτεινῶν κύκλων τοῦ «ὑδροχοϊκοῦ»ἀποκρυφισμοῦ.
Στὸν πολύπαθο τόπο μᾶς ὁμάδες φανατικῶν «ἀρχαιολατρῶν», διαπνεόμενες ἀπόλυτα ἀπὸ τὸ πνεῦμα τῆς «Νέας Ἐποχῆς»,ἔχουν ἐγείρει τὰ τελευταία χρόνια μία ἄνευ προηγουμένου προβολὴ τῆς ξεχασμένης ἐδῶ καὶ δεκαοκτὼ αἰῶνεςἀρχαιοελληνικῆς θρησκείας, «τὸ πιό, κατ’ αὐτούς, ὑψηλὸ ἐπίτευγμα τοῦ ἀνθρωπίνου πνεύματος»! Ἐξαπολύουν μία πρωτόγνωρη καὶ λυσσώδη ἐπίθεση κατὰ τῆς Ἐκκλησίας, χαρακτηρίζοντας τὴν ὡς «σκοταδιστικὸ κατασκεύασμα τῶνἙβραίων, ὡς ταφόπλακα τοῦ πολιτισμοῦ, ὡς κατακτητῆ καὶ ξένο σῶμα στὸν Ἑλληνισμὸ καὶ ὡς καταστροφέα τῆςἙλλάδος»! Ταυτόχρονα ἀποθεώνουν τὴν ἀρχαία Ἑλλάδα, ὑπερτονίζοντας, ὅλα ἐκεῖνα τὰ στοιχεῖα ποὺ ἐξυπηρετοῦν τοὺς νεοταξικοὺς στόχους. Επιχειρούν ἐπίσης (παραποιώντας τὴν ἱστορικὴ πραγματικότητα) νὰ ἐξωραΐσουν τὴν ἀρχαία θρησκεία καὶ νὰ τὴν καταστήσουν «ὡς τὴ μόνη ἑλληνικὴ θρησκεία», ἀναβιώνοντας ὅπως θὰ δοῦμε κάθε πτυχή της.
Ἀλλὰ ἡ ἐπαναφορὰ στὸ προσκήνιο ἀπορριπτέων ἀπὸ τὴν ἱστορικὴ πορεία στοιχείων σημαίνει ἀφύσικη ἐπιλογή. Ἐν προκειμένω ἐπαναφορὰ καὶ προβολὴ τῆς ἀρχαιοελληνικῆς παγανιστικῆς θρησκείας, μὲ ὅλο τὸν πρωτογονισμό της,ἀποτελεῖ ὕβρη καὶ καταφρόνηση τῶν ἀρχαίων προγόνων μας, οἱ ὅποιοι ἀπέρριψαν αὐτοὶ πρῶτοι τὴν ἰνδοευρωπαϊκῆς προελεύσεως δεισιδαίμονα θρησκεία.
Ἡ ἀρχαιοελληνικὴ θρησκεία προέρχεται, ἀποδεδειγμένα πιά, ἀπὸ τὶς θρησκευτικὲς παραδόσεις τῶν Ἀρίων, τμήματα τῶνὁποίων ὑπῆρξαν καὶ τὰ λεγόμενα «ἑλληνικὰ» φύλα (Ἀχαιοί, Ἴωνες, Δωριεῖς, κλπ). Μὲ τὴν ἐγκατάστασή τους στὸνἑλληνικὸ χῶρο, ἐγκατέλειψαν τὴν ἀπρόσωπη φυσιολατρία τους καὶ μετάλλαξαν τοὺς ἀπρόσωπους «θεοὺς» τῶνἸνδοευρωπαίων σὲ πρόσωπα. Αὐτὴ ἦταν μία ἀπὸ τὶς σημαντικότερες πνευματικὲς μεταρρυθμίσεις τοῦ ἀπώτερου παρελθόντος. Αὐτὸ δὲ σήμανε βεβαίως καὶ τὴν ἀποβολὴ τοῦ πρωτογονισμοῦ, ποὺ κουβαλοῦσε μαζί της καὶ ποὺ θὰ τὸν διατηρήσει (στὴ λαϊκὴ μορφή της) ὡς τὸ τέλος της. Τὸ ἀδίστακτο καὶ σκοταδιστικὸ ἱερατεῖο δὲν θὰ ἐπιτρέψει μεταμορφώσεις στὸ τελετουργικὸ ἐπίπεδο, γιατί μέσω τοῦ πρωτογονισμοῦ μποροῦσαν οἱ ἱερεῖς καὶ οἱ ἄλλοι πολυπληθεῖς παράγοντες τῆς θρησκείας νὰ ἐκμεταλλεύονται τοὺς ὄχλους. Ἀπόδειξη ἡ σύνδεση μὲ τὴ θρησκεία τῶν ἀπειράριθμων μαντείων, ὅπου οἱ ἱερεῖς μάντεις μέσα σ' ἕνα κλίμα ἀφάνταστου σκοταδισμοῦ, δεισιδαιμονίας καὶ πρωτογονισμοῦ, θησαύριζαν καθ' ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἀρχαιότητας. Ἔστω γιὰ παράδειγμα τὸ πασίγνωστο ἄντρο τοῦ ἀποκρυφισμοῦ καὶτοῦ ἀνθελληνισμοῦ, οἱ Δελφοί, ποὺ ἀποτελοῦσε τὸ κέντρο τῆς ἐκμετάλλευσης ὅλου του ἀρχαίου κόσμου. Ὅλοι οἱἐπιφανεῖς μελετητὲς συμφωνοῦν πὼς οἱ ἀρχαῖες θρησκεῖες, καὶ χωρὶς ἐξαίρεση ἡ ἀρχαιοελληνική, ἦταν ἡ «βαριὰβιομηχανία» στὴν ἀρχαιότητα! Ὁ πλοῦτος ποὺ ἔρεε στὰ μαντεῖα, καὶ ἰδιαίτερα στους Δελφοὺς εἶναι ἀπερίγραπτος. Ἀπὸ τὸἀπώτερο παρελθὸν τὸ δελφικὸ «Ἱερὸ» λειτουργοῦσε ὡς παγκόσμιο νομισματο-πιστωτικὸ σύστημα, κάτι σὰν τὸ σημερινὸΔιεθνὲς Νομισματικὸ Ταμεῖο, στὸ ὁποῖο κατέφευγαν οἱ πόλεις - κράτη γιὰ νὰ δανειστοῦν μὲ ἐπαχθεῖς ὅρους!
Ὁ μέγιστος μυθοποιὸς ὅλων τῶν ἐποχῶν Αἴσωπος τὸν 7ο π.Χ. αἰώνα ἐπισκέφτηκε τὸ μαντεῖο τῶν Δελφῶν καὶ διαπίστωσε πὼς «Φοῖβος ἄνευ χαλκοῦ οὐ μαντεύεται»! Τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ δολοφονηθεῖ οἰκτρὰ ἀπὸ τὴν ἱερατικὴ δελφικὴ σπείρα! Οἱ τέσσερις φονικότατοι «ἱεροὶ πόλεμοι» ποὺ προκάλεσε τὸ δελφικὸ μαντεῖο, καὶ οἱ ὅποιοι ἀποδεκάτισαν τοὺς Ἕλληνες γιὰ τριακόσια χρόνια (696-332 π.Χ.) ἔγιναν γιὰ τὴ διασφάλιση τῶν ἐσόδων του. Ὅλες οἱ ἀτέλειωτες ἐμφύλιες συρράξεις τῶν ἀρχαίων, ἀκόμα καὶ αὐτοῦ του ἀδελφοκτόνου πελοποννησιακοῦ πολέμου, ἔγιναν μὲ τὴν ὑποδαύλιση τοῦ ἱερατείου τῶν Δελφῶν, μὲ σκοπὸ πάντα τὴν ἀπόδοση στὸ «ἱερό» της «δεκάτης» ἀπὸ τὰ λάφυρα τῶν πολέμων! Τέλος ἀξίζει νὰἀναφέρουμε τὴν προδοτικὴ καὶ ἀνθελληνικὴ στάση τοῦ μαντείου τῶν Δελφῶν κατὰ τοὺς περσικοὺς πολέμους, ποὺ εἶχε συνταχθεῖ μὲ τοὺς Πέρσες καὶ διέτασσε τοὺς Ἕλληνες μὲ τοὺς ψευτοχρησμούς του νὰ ὑποταχτοῦν στοὺς ἀσιάτες εἰσβολεῖς, γεγονὸς ποὺ στοίχησε τὴ ραγδαία παρακμή του στοὺς ὕστερους χρόνους!
Ορέγονται οἱ σύγχρονοι «ἀρχαιολάτρες» νὰ ἀνασυστήσουν τὰ «μυστήρια» τῆς ἀρχαίας θρησκείας, ὅπως τὰ ἐλευσίνια, τὰκαβείρια κλπ. Ὅμως μελετώντας κάποιος τὶς λίγες (ἔστω) ἀρχαῖες πληροφορίες, δὲν εἶναι δύσκολο νὰ διαπιστώσει ὅτι αὐτὰ ἦταν συνάρτηση πνευματιστικῶν τελετουργιῶν καὶ ἀπάτης. Διαπρεπεῖς ἀρχαῖοι σοφοί, ὅπως ὁ Αἰσχύλος, ὁ Διογένηςὁ κυνικός, ὁ Ἀλκιβιάδης, ὁ Λουκιανὸς ὁ Σαιαοσατέας καὶ ἄλλοι ἄσκησαν κριτικὴ καὶ λοιδόρησαν αὐτὸν τὸν σκοταδιστικὸθεσμό, ποὺ σκοπὸ εἶχε τὴν ὁλοκληρωτικὴ ἐπιρροὴ τῆς θρησκείας στοὺς ἀνθρώπους!
Χαρακτηρίζουν τὰ πολυπληθῆ παράσιτά της ἀρχαίας θρησκείας ὡς «σπουδαῖες προσωπικότητες», (μάγους, μάντεις,ὀρφεοτελεστές, μητραγύρτες, ἐξορκιστές, καθαρτὲς μιασμάτων, τσαρλατάνους θρησκειοθεραπευτές, θαυματοποιούς, γόητες, φαρμακοὺς κλπ), ὅπως γιὰ παράδειγμα τοὺς διαβόητους μάγους καὶ ἀγύρτες: Ἀγλαόφαμο, ποὺ δίδαξε τὴ μαγεία στὸν Πυθαγόρα, Ἐρμότιμο τὸν Κλαζομένιο, Ἀριστέα Προκόννησο, τὴ μάγισσα Ἀγλαονίκη, τὸν Ἀπολλώνιο Τυανέα, τὸνἈλέξανδρο Ἀβονοτειχίτη, τὸν Ἐπιμενίδη Κνώσιο, τὸν Μάξιμο τὸν Ἐφέσιο, κλπ. Ας μελετήσουν τὸν Πλάτωνα νὰ δοῦν μὲποιὸ τρόπο ἀντιμετωπίζει ὁ μεγάλος σοφὸς ὅλον αὐτὸν τὸν συρφετὸ τοῦ σκοταδισμοῦ, τῆς ἀγυρτείας καὶ τῆς δεισιδαιμονίας.
Ἀποκαλοῦν τὴν ἀρχαία θρησκεία «μήτρα τοῦ πολιτισμοῦ καὶ τῆς ἐπιστήμης». Θέλουν νὰ λησμονοῦν πως εξαιτίας τῆς θρησκείας καταδιώχτηκαν ἄγρια ὅλοι οἱ σοφοί της ἀρχαίας Ἑλλάδος καὶ ἔχασαν τὴ ζωὴ τοὺς περισσότεροι ἀπὸπεντακόσιοι γνωστοὶ ἐπιστήμονες, μόνο στὴν Ἀθήνα!
Στὸ ἐνεργητικό της ἀρχαίας θρησκείας ὑπῆρχαν πρακτικὲς ποὺ μὲ τὰ σημερινὰ κριτήρια δὲ δικαιολογοῦνται μὲ τίποτε. Οἱἀνθρωποθυσίες, συνηθέστατο φαινόμενο στὸ ἀπώτερο παρελθόν, ἂν καὶ περιορισμένο στοὺς πρόσφατους ἱστορικοὺς χρόνους, ἦταν τελετουργικό της ἀρχαίας θρησκείας, τουλάχιστον ὡς τὸν 4ο μ. Χ. αἰώνα, σύμφωνα μὲ σαφῆ μαρτυρία τοῦνεοπλατωνικοῦ Πορφυρίου. Ἡ ἐπαίσχυντη «Ἱερὴ Πορνεία» ἀσκοῦνταν στοὺς ναοὺς τῆς Ἀφροδίτης καθ' ὅλη τὴ διάρκεια τῆς ἀρχαιότητας. Ἡ ἀνθρωπολατρία εἶχε πάρει ἀνεξέλεγκτες διαστάσεις μετὰ τὸν 4ο π. Χ. αἰώνα. Οἱ διονυσιασμοὶεὐθύνονταν γιὰ τὴν ἐξάπλωση τῆς ἀνηθικότητας καὶ τοῦ ἐγκλήματος στὶς λαϊκὲς μάζες. Στὰ ρωμαϊκὰ χρόνια οἱθρησκευτικοὶ σύλλογοι τῶν «Βακχῶν» τέθηκαν ἐκτὸς νόμου, ἐπὶ ποινὴ θανάτου, γιὰ τὶς ἀνείπωτες ἐγκληματικὲς πράξεις ποὺ γινόταν κατὰ τὶς ἑορτὲς τοῦ Διονύσου! Ἡ ἄσκηση τῆς μαγείας ἀπὸ τοὺς νεοπλατωνικοὺς εἶχε πάρει παροιμιώδεις διαστάσεις στοὺς ὕστερους χρόνους.
Κανένας μας δὲν ἀρνεῖται ὅτι οἱ ἀρχαῖοι μας πρόγονοι δημιούργησαν πολιτισμὸ καὶ μάλιστα τὴ βάση τοῦ παγκόσμιου πολιτισμοῦ. Ὅμως ὁ πολιτισμὸς αὐτὸς δημιουργήθηκε ξέχωρα ἀπὸ τὴν ἐπίσημη θρησκεία καὶ τὸ ἱερατεῖο της, διότι αὐτὴστάθηκε ἀπόλυτα ἐχθρικὴ ἀπέναντι στὴν ἐπιστήμη καὶ τοὺς ἐπιστήμονες, παρ' ὅλο ποὺ ὁ πολιτισμὸς εἶχε καὶ θρησκευτικὸχαρακτήρα. Δὲν ὑπάρχει ἡ παραμικρὴ νύξη γιὰ ἐπιστημονικὴ διερεύνηση σὲ ὁλόκληρο τὸ φάσμα τῆς ἀρχαιοελληνικῆς θρησκευτικῆς γραμματείας, παρὰ μόνο πλεονάζουν ἀνόητες, γραώδεις, παράλογες καὶ ἄκρως ἀνήθικες μυθοπλασίες, στὶςὁποῖες οἱ ἀρχαῖοι ἔδιναν νόημα κατὰ τὸ δοκοῦν. Οἱ προσωκρατικοὶ φιλόσοφοι, οἱ ὅποιοι ἔβαλαν τὰ θεμέλια της ἐπιστήμης,ἔδρασαν ἐρήμην της θρησκείας. Ο ὑπέροχος Ξενοφάνης ὁ Κολοφώνιος (6ος π. Χ. αἰώνας) εἶναι ὁ πρῶτος ποὺ ἔθεσε τὸμοχλὸ τῆς ἐκθεμελίωσης τοῦ σαθροῦ ἀρχαιοελληνικοῦ θρησκευτικοῦ οἰκοδομήματος, μὲ τὴ σαφέστατη μονοθεϊστική του διακήρυξη. Ὁ Θαλής, ὁ Ἀναξίμανδρος, ὁ Ἀναξιμένης, ὁ Παρμενίδης, ὁ Ἀναξαγόρας παραμέρισαν τὶς θρησκευτικὲς δοξασίες καὶ τοὺς μύθους, πρόταξαν τὴ λογικὴ ἐμπειρία καὶ παρατήρηση καὶ θεμελίωσαν τὴν ἐπιστήμη. Ὁβαθυστόχαστος Ἠράκλειτος θεμελιώνει τὸν ἐνοθεϊσμὸ καὶ στηλιτεύει τὸν πρωτογονισμὸ τῆς θρησκείας, ὅπως λ.χ. οἱβακχισμοί. Ὁ Πυθαγόρας ἐναντιώθηκε στὴν ἠθικὴ κατάπτωση τῆς θρησκείας καὶ ἵδρυσε «αἱρετικὴ» ἀσκητικὴ ὁμάδα μὲπνευματικὸ ὑπόβαθρο. Ὁ πατέρας τῆς ἱστορίας Ἡρόδοτος κατάγγειλε τὴν ἐπαίσχυντη «ἱερὴ πορνεία» καὶ ἀπόδειξε τὴν ξενικὴ προέλευση τῶν «θεῶν». Οἱ παρεξηγημένοι σοφιστὲς δάσκαλοι κατάδειξαν τὰ παράλογα καὶ τρωτὰ στοιχεῖα τῆςἀρχαίας θρησκείας καὶ εἰσήγαγαν τὸν σκεπτικισμό. Ὁ μέγιστος τῶν φιλοσόφων Σωκράτης ἀπέρριψε τὴ δεισιδαίμονα πολυθεϊστικὴ θρησκεία καὶ εἰσήγαγε «καινὰ δαιμόνια», ποὺ γιὰ τὴν ἐνέργεια τοῦ αὐτὴ ἔχασε τὴ ζωή του ἀπὸ τὸ ἀδίστακτοἱερατεῖο. Ὁ Πλάτων ἐξοβέλισε τὸν Ὅμηρο καὶ τὸν Ἡσίοδο ἀπὸ τὴν ἐκπαίδευση, ὡς ἀρνητικὰ πρότυπα γιὰ τοὺς νέους. ὉἈριστοτέλης παρὰ λίγο νὰ χάσει τὴ ζωή του ἀπὸ τὰ παράσιτά του ἱερατείου τῶν Ἀθηνῶν πεθαίνοντας ἐξόριστος στὴΧαλκίδα. Ὁ Θεοφραστος στηλίτευσε τὴ δεισιδαιμονία καὶ τὸ βάρβαρο τελετουργικὸ τῶν θυσιῶν. Ὁ Φειδίας, ὁ μέγιστος καλλιτέχνης ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἔχασε τὴ ζωή του ἀπὸ τὸ εἰδωλολατρικὸ ἱερατεῖο. Οἱ μεγάλοι τραγικοὶ ποιητὲς κατάδειξαν τὰ ἀπαράδεκτα γιὰ τὸ θεῖον ἐλαττώματα τῶν «θεῶν». Ὁ Αἰσχύλος ἐπιχείρησε νὰ κάνει γνωστὰ τὰ σκοταδιστικὰ «ἐλευσίνια μυστήρια», ὁ Εὐριπίδης φανέρωσε μὲ τὸν πιὸ παραστατικὸ τρόπο τὴν ἀνηθικότητα τῶν «θεῶν» καὶ τὸ μίσος τους γιὰ τοὺςἀνθρώπους. Ὁ πατέρας τῆς ἰατρικῆς ἐπιστήμης Ἱπποκράτης προσπάθησε νὰ ἀποδεσμεύσει τὴν ἰατρικὴ ἐπιστήμη ἀπὸ τὰχέρια τῶν ἱερέων καὶ τὰ σκοταδιστικὰ «ἀσκληπιεῖα», ὅπου διαδραματίζονταν σκηνὲς ἀφάνταστης δεισιδαιμονίας καὶτσαρλατανισμοῦ. Ὁ Λουκιανὸς ὁ Σαμοσατεὺς διακωμώδησε μὲ τὸν πιὸ σαρκαστικὸ τρόπο τὰ παράλογα τερτίπια τῆςἀρχαίας θρησκείας. Ὁ Ἀλκιβιάδης διακωμώδησε τὰ «ἐλευσίνια μυστήρια» καὶ ἐναντιώθηκε σφοδρὰ στὴν ἀπίστευτη δεισιδαιμονία τῆς ἐποχῆς του. Τὸ ἴδιο καὶ ὁ ποιητὴς ἱερῶν ἀσμάτων Διαγόρας ὁ Μήλιος καὶ ὁ μαθηματικὸς Θεόδωρος. Ὁἐπικούρειοι φιλόσοφοι, ἀπὸ σφοδρὴ ἀντίδραση κατὰ τοῦ θρησκευτικοῦ κατεστημένου ἔφτασαν σὲ ἀκρότητες, ὅπως ὁΛουκρήτιος (95-55 π.Χ.).
Γιὰ οἰκονομία χώρου δὲν μποροῦμε νὰ παραθέσουμε τὶς ἀναρίθμητες περιπτώσεις ἐναντίωσης τῶν ἀρχαίων σοφῶν,ἐπιστημόνων καὶ καλλιτεχνῶν στὸ θρησκευτικὸ κατεστημένο τῆς ἀρχαίας θρησκείας. Μποροῦμε ὅμως νὰ ἀναφέρουμεἀπερίφραστα πὼς δὲν ὑπάρχει περίπτωση σοφοῦ ἡ ἐπιστήμονα ποὺ νὰ εἶχε παγιδευτεῖ ἀπόλυτα καὶ ἄκριτα στὴν ἐπιρροὴτῆς θρησκείας καὶ τοῦ σκοταδιστικοῦ ἱερατείου καὶ νὰ ἀκολούθησε πιστὰ τὴν πρωτόγονη λαϊκὴ μορφὴ τῶν δοξασιῶν καὶτελετουργιῶν της! Δὲ μποροῦμε νὰ ταυτίσουμε τοὺς μεγάλους αὐτοὺς ἄνδρες μὲ τὸν συρφετὸ τοῦ Ἱερατείου, τῶν μάντεων, τῶν οἰωνοσκόπων, τῶν ὀρφεοτελεστῶν, τῶν γυρολόγων ἀγυρτῶν καὶ ὅλα τὰ ἄλλα παράσιτά της ἀρχαίας θρησκείας, ἀφοῦ ὅλοι αὐτοὶ οἱ σοφοὶ εἶχαν δημιουργήσει μία ἰδεοκρατικὴ φιλοσοφικὴ θρησκευτικὴ πίστη,μονοθεϊστικῆς βάσης, ἐντελῶς ξέχωρη ἀπὸ τὴ λαϊκὴ θρησκεία τοῦ 99% τοῦ λαοῦ.
Ὅμως ἀπὸ τὶς ἐπίσημες ἐκπεφρασμένες ἐπιθυμίες τῶν συγχρόνων μας «ἀρχαιολατρῶν» συμπεραίνουμε ὅτι ἐπιθυμοῦν νὰνεκραναστήσουν καὶ νὰ ἐπιβάλουν στοὺς νεοέλληνες τὴ λαϊκὴ μορφὴ τῆς θρησκείας ποὺ ἀκολουθοῦσε τὸ 99% τῶνἀρχαίων προγόνων μας, αὐτὴ ποὺ ἀπορρίφτηκε ἀπὸ τὸ σύνολο τῶν μορφωμένων ἀνθρώπων, οἱ ὅποιοι δημιούργησαν τὸν κλασικὸ πολιτισμό. Οἱ πιὸ πολλὲς ἀπὸ τὶς «ἀρχαιολατρικὲς» ὁμάδες ἔχουν συστήσει ἱερατεῖα καὶ τελετουργικά, ἀνάλογα μὲ αὐτὰ τῆς ἀρχαιοελληνικῆς λαϊκῆς θρησκείας, ἱεροφάντες καὶ μάντεις. Ἔχουν δηλώσει πὼς σκοπεύουν νὰ συστήσουν μαντεῖα καὶ οἰωνοσκοπεϊα. Στήνουν βωμοὺς γιὰ θυσίες, στοὺς ὁποίους γιὰ τὴν ὥρα προσφέρουν ἀναίμακτες θυσίες. Προβαίνουν σὲ ὑπαίθριες ἱεροπραξίες καὶ κάνουν σπονδὲς καὶ χοὲς γιὰ νὰ «ἀποκτήσουν» τὴν εὔνοια τῶν «θεῶν» τους,ἀνάλογες μὲ αὐτὲς τῶν ἀρχαίων ἱερέων. Ἐνθαρρύνουν τοὺς διονυσιασμούς, τὶς ἐκστάσεις καὶ τὶς πυροβασίες. Ὁμιλοῦν γιὰἐνύπνια, ὁράσεις καὶ «θεῖες» ἀποκαλύψεις. Ἐκτελοῦν τελετὲς ἀποτροπῆς μιασμάτων. Καθιερώνουν καὶ «ἱεροποιοῦν» χώρους καὶ ἀντικείμενα. Πιστεύουν σὲ ἀπόκρυφες δυνάμεις τῆς φύσεως καὶ σὲ προικισμένους τόπους μὲ «θεϊκὴ» δύναμη.
Ὅλα αὐτὰ ὅμως δὲν ἔχουν καμιὰ σχέση μὲ τὶς ἰδεοκρατικὲς θρησκευτικὲς ἀντιλήψεις τῶν ἀρχαίων σοφῶν καὶ τῶνἐπιστημόνων, τὰ ὁποία εἶχαν ἀπορρίψει μὲ βδελυγμία. Γι' αὐτὸ θεωροῦμε πὼς ἡ ὁποιαδήποτε «ἐμπλοκή» τους σὲ αὐτὲς τὶς μορφὲς θρησκευτικότητας ἀποτελεῖ φρικτὴ ὕβρη καὶ καταφορη ἀδικία πρὸς αὐτούς, οἱ ὅποιοι χάραξαν φωτεινὴ πορεία γιὰτὴν ἀνθρωπότητα, ἀπαλλαγμένη ἀπὸ πρωτογονισμοὺς καὶ παράλογα. Δὲ μποροῦν νὰ ἀναμιγνύουν τοὺς Ἕλληνες σοφοὺς καὶ νὰ τοὺς ταυτίζουν μὲ τὴ λαϊκὴ θρησκεία, διότι ἡ ἰδεοκρατικὴ φιλοσοφική τους θρησκευτικότητα οὐδέποτεἀποτέλεσε θρησκευτικὸ σύστημα, ἀλλὰ μόνο δυναμικὴ θρησκευτικὴ ἀναζήτηση. Οι φιλοσοφικὲς σχολὲς τῶν Πυθαγορείων, τῶν Ἐλεατῶν, τοῦ Πλάτωνα, τοῦ Ἀριστοτέλη, τῶν Στωικῶν, τῶν Κυνικῶν καὶ βέβαια τῶν Ἐπικούρειωνἦταν ἀπόλυτα ἀπαλλαγμένες ἀπὸ ἱερεῖς, τελετουργικά, θυσίες, κλπ.
Στὶς ἀσύστολες καὶ ἀστήρικτες κατηγορίες τῶν «ἀρχαιολατρῶν» ὅτι δῆθεν ἡ Χριστιανικὴ Ὀρθοδοξία ἀδίκησε τὸνἙλληνισμὸ ἀπαντοῦμε μὲ ἐπιχειρήματα καὶ σθένος πὼς αὐτοὶ ποὺ πραγματικὰ τὸν ἀδικοῦν εἶναι ἐκεῖνοι. Ἐξυπηρετώντας τὶς ἐπιδιώξεις τῆς «Νέας Ἐποχῆς» -τοῦ κατ' ἐξοχὴν ἀνθελληνικοῦ πνευματικοῦ κλίματος- καὶ θέλοντας νὰ δώσουν στήριγμα στὸ σύγχρονο ἀποκρυφιστικὸ κατασκεύασμά της, ἀνασύρουν τὰ πρωτόγονα θρησκευτικὰ ἀπορρίμματα τῆςἀρχαιότητας, ἐκθέτοντας ἔτσι ἀνεπανόρθωτα τὴ διαχρονικὴ ἑλληνικότητα. Μειώνουν ἐπίσης τὰ ἑκατομμύρια τῶν νεοελλήνων ὀρθοδόξων, μὲ τὸν χαρακτηρισμὸ τῆς ἐθελοδουλίας στὴ «χριστιανικὴ σκλαβιά», παραβλέποντας οἱαὐτόκλητοι «σωτῆρες» μας τὸ γεγονός, πὼς τὸ ἀθάνατο ἑλληνικὸ πνεῦμα δὲν ὑπῆρξε ποτὲ δουλικό, διότι ἔχει τὴ δύναμη νὰ ἀποτινάσσει τὴν ὁποιαδήποτε ἀνελευθερία. Στὸν πνευματικὸ τομέα ἐπίσης οὐδέποτε ὑπῆρξε στατικό, ἀλλὰ στὴδιαχρονική του πορεία εἶναι ἐκλεκτικό, ἔχοντας τὴ διάκριση νὰ ἀποβάλλει κάθε παρείσακτη σαθρότητα, ὅπως ἦταν ἡἰνδοευρωπαϊκὴ θρησκευτικὴ παράδοση, δηλαδὴ ἡ ἀρχαία θρησκεία, ἡ ὁποία ἐπιβλήθηκε στοὺς κατοίκους τῆς Ἑλλάδοςἀπὸ τὶς ἡμιάγριες ὀρδὲς τῶν ἀσιατικῶν στεπῶν. Ὅ,τι παραμένει ὡς ἀξία στὴν ἑλληνικὴ ψυχοσύνθεση εἶναι ἀπόλυτα φιλτραρισμένο καὶ βεβαιωμένο. Μία τέτοια ὕψιστη ἀξία εἴναι η Ὀρθοδοξία, ἡ ὁποία ὑπάρχει ἐδῶ καὶ εἴκοσι αἰῶνες, ὡς ἡζῶσα πνοή, στὸ σῶμα τοῦ Ἑλληνισμοῦ. Ἂν δὲν ἦταν ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀληθινὴ ἄξια καὶ τρόπος ὑπάρξεως γιὰ τοὺςἝλληνες, εἶναι ἀπολύτως βέβαιο ὅτι θὰ εἶχε πρὸ πολλοῦ ἀποβληθεῖ ἀπὸ αὐτοὺς ὡς πνευματικὸ ἀπόρριμμα, ὅπωςἀποβλήθηκε ἡ ἀρχαία θρησκεία, ὡς ἀπαξία, πρὶν ἀπὸ δυόμισι χιλιάδες χρόνια!
Περιοδικὸ ΔΙΑΛΟΓΟΣ τεῦχος 61
Ἐνημερωτικὸ Περιοδικὸ
ΔΙΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΣΥΝΔΕΣΜΟΥ
ΠΡΩΤΟΒΛΟΥΛΙΩΝ ΓΟΝΕΩΝ
